Η παρουσίαση του βιβλίου " Γιατί δεν γελούν πια οι Καρυάτιδες"ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει ο κύκλος μαθημάτων της ιστορίας.
Συζήτησε με τους μαθητές και τις μαθήτριες της Δ' τάξης για τις Καρυάτιδες.
Έδωσε απαντήσεις σε ερωτήματα :
Πού βρίσκονται; Γιατί λείπει μία; Γιατί δεν χαμογελούν;Πώς βρέθηκε στο βρετανικό Μουσείο; Γιατί βρέχει στο Λονδίνο; Τι μπορούμε εμείς να κάνουμε για να γυρίσει στην Ελλάδα;
Οι μαθητές και οι μαθήτριες του σχολείου μας έστειλαν το δικό τους μήνυμα στην Καρυάτιδα που βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Τη μέρα αυτή την αφιερώσαμε σε ένα από
τα πιο σημαντικά μαθήματα: στην καλλιέργεια αντιλήψεων και κατάλληλης στάσης
απέναντι στα άτομα με αναπηρία.
Αρχικά αποσαφηνίσαμε τον ευρύ όρο “αναπηρία” με
παραδείγματα που ανέφεραν και οι ίδιοι οι μαθητές από το περιβάλλον και τις
εμπειρίες τους. Έπειτα οργανώσαμε διάφορες δραστηριότητες, όπως:
● διδασκαλία του αλφαβήτου στην
ελληνική νοηματική γλώσσα, όπου οι μαθητές έμαθαν να σχηματίζουν το όνομά τους
και να τραγουδούν ένα τραγούδι με νοήματα
● ζωγραφική με το στόμα και
δεμένα χέρια, όπου οι μαθητές βίωσαν τη δυσκολία της αναπηρίας στα χέρια
● ζωγραφική με δεμένα μάτια,
όπου μπήκαν για λίγο στη θέση ενός τυφλού
● παιχνίδι στην αυλή: “καθοδηγώ
το τυφλό μου ζευγάρι”
● διαδικτυακή συνομιλία με
μαθήτρια γυμνασίου σε αναπηρικό καρότσι, η οποία εξήγησε στους μαθητές την
καθημερινότητά της, τους στόχους και τα όνειρά της και οι μαθητές εξέφρασαν τις
απορίες τους
● παρακολούθηση της ταινίας
κινουμένων σχεδίων “Η ιστορία της Έλεν Κέλερ” Έλεν Κέλερ 1 ελληνικοί υπότιτλοι https://www.youtube.com/watch?v=BYDKXDbep7Q&t=3s
● παιχνίδι ρόλων στην αυλή,
όπου ο κάθε μαθητής έχει μια συγκεκριμένη αναπηρία ή και συνδυασμό και καλείται
να κάνει ένα βήμα μπροστά κάθε φορά που μπορεί να εκτελέσει μια οδηγία σύμφωνα
με τις δυνατότητές του. Στο τέλος αποκαλύπτονται οι ρόλοι και συζητάμε πού
βρίσκεται ο καθένας και γιατί, καθώς και πώς ένιωσαν οι μαθητές κατά τη
διάρκεια του παιχνιδιού.
● μπόουλινγκ στα τυφλά: σε ζευγάρια, όπου ο ένας από τους δυο προσπαθεί με δεμένα μάτια και με την καθοδήγηση του άλλου να πετύχει ένα μπουκάλι με τη μπάλα.
Οι μαθητές έδειξαν ενδιαφέρον σε όλες
τις δραστηριότητες, άλλοτε διασκεδάζοντας άλλοτε μαθαίνοντας, συγκινήθηκαν,
προβληματίστηκαν, μπήκαν για λίγο στη θέση των ανθρώπων με αναπηρία και
συναισθάνθηκαν τις δυσκολίες που αυτοί βιώνουν καθημερινά.
Τα παιχνίδια συνεχίζονται με την Α' και Γ' τάξη του σχολείου μας!
Οι μαθητές της Α' τάξης πετούν τις ιδέες τους και μιλούν για όσα παιχνίδια γνωρίζουν! Οι ιδέες τους καταγράφονται και όλοι μαζί στην τάξη παίζουμε !
Οι μαθητές της Γ΄τάξης με ιδέες καινούργιες φτιάχνουν δικά τους παιχνίδια και αλλάζουν αυτά τα παιχνίδια που όλοι ξέρουμε!
Η λίστα αναρτήθηκε στον προαύλιο χώρο για να έχουν πρόσβαση όλα τα παιδιά σε αυτήν!
Με αυτόν τον τρόπο το παιχνίδι στην αυλή αλλάζει !!
Στο σχολείο μας μαθαίνουμε για την 28η Οκτωβρίου μιλώντας για την ειρήνη και τον πόλεμο, μέσα από οικογενειακές ιστορίες που παρουσιάζουμε και στην γιορτή, παρατηρώντας φωτογραφίες της εποχής εκείνης, γράφοντας ζωγραφίζοντας ιστορίες
Ιστορίες κατοχής
Από τον μαθητή Δημήτρη Πιτσικάλη της Β’ τάξης
Ιστορία 1η:
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1940-1944), ο προπάππους μου Ηλίας Σαμαλτάνης πήγε μια μέρα στην εκκλησία. Τα πέντε παιδιά του έμειναν μόνα στο σπίτι και τα πρόσεχε το μεγαλύτερο, που ήταν 11 ετών. Έτυχε, όμως, να χτυπήσουν την πόρτα οι Γερμανοί και ζήτησαν ένα μοσχάρι.
Δεν έχουμε μοσχάρι, είπαν τα παιδιά.
Αν δε μας δώσετε το μοσχάρι, θα σας κάνουμε μαύρους στο ξύλο, είπαν οι Γερμανοί.
Δεν έχουμε, είπαν πάλι τα παιδιά.
Οι Γερμανοί τότε μπήκαν στο σπίτι και πέρασαν έξω στον αχυρώνα, όπου ανακάλυψαν δύο μοσχάρια και φυσικά πήραν το ένα.
Τα παιδιά, που είχαν πει ψέματα, φοβήθηκαν και έτρεξαν στα χωράφια, για να γλυτώσουν από τον θυμό των Γερμανών.
Όταν γύρισε ο πατέρας τους και έμαθε τι είχε γίνει, βρήκε το θάρρος να πάει να βρει τους Γερμανούς και να γυρέψει λίγο από το μοσχάρι, γιατί τότε ήταν φτωχός ο κόσμος, τα παιδιά πολλά, το φαΐ δεν έφτανε και οι Γερμανοί τα αρπάζανε όλα.
Οι Γερμανοί του έδωσαν πίσω ένα τσουβάλι κι εκείνος χάρηκε, αλλά όταν γύρισε σπίτι και το άνοιξε, είδε πως τον κορόιδεψαν, γιατί από το μοσχάρι του είχαν δώσει μόνο όσα ήταν για πέταμα.
Ιστορία 2η:
Ο ίδιος προπάππους ένα βράδυ άνοιξε την εξώπορτα και στάθηκε στο κατώφλι, για να καπνίσει. Εκείνα τα χρόνια απαγορευόταν να κυκλοφορεί ο κόσμος όταν νύχτωνε, γιατί οι Γερμανοί φοβόνταν μην ξεσηκωθούν οι Έλληνες.
Κάποιοι Γερμανοί που έκαναν σκοπιά, λοιπόν, είδαν από μακριά τη φωτιά από το τσιγάρο και πυροβόλησαν. Η σφαίρα έπεσε ακριβώς δίπλα του και από τύχη δεν τον σκότωσε.
Ιστορία 3η:
Ο προπάππους Δημήτρης Μπογιατζής, που έμενε στον Κάραβο, κοντά στον Άγιο Νικόλα, είχε κι αυτός πέντε παιδιά.
Οι Γερμανοί του ζήτησαν σιτάρι κι επειδή τους είπε «όχι, δεν έχω», εκείνοι μπήκαν στον αχυρώνα κι έψαχναν μέσα στ’ άχυρα με τις λόγχες τους. Φυσικά ανακάλυψαν το κρυμμένο σιτάρι και το πήραν όλο. Εκείνος τους παρακαλούσε να του αφήσουν λίγο για τα παιδιά του.
Όμως οι Γερμανοί τον χτύπησαν άσχημα, του έσπασαν τα πλευρά κι έτσι έμεινε για πολύ καιρό στο κρεβάτι, ώσπου να γίνει καλά.
_page-0001.jpg)