Εδώ Πολυτεχνείο

Σαράντα οχτώ χρόνια μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου και εν μέσω δύσκολων συνθηκών που εμπεριέχουν εγκλεισμό και παρόμοιες συνθήκες λόγω πανδημίας, η γιορτή για τη 17 Νοέμβρη, δεν είναι πια η ίδια, αλλά εξακολουθεί να είναι σημαντική και πιο επίκαιρη από ποτέ.

Οι μαθητές του σχολείου μας έμαθαν για το Πολυτεχνείο μέσα από βίντεο και φωτογραφίες της εποχής, τραγούδια και βιβλία όπως " Η Ντενεκεδούπολη" της Ευγενίας Φακίνου και "Η εξέγερση του Πολυτεχνείου" του Φίλιππου Μανδηλαρά, που σας προτείνουμε να διαβάσετε.  Στη συνέχεια, οι μαθητές κλήθηκαν να ζωγραφίσουν εμπνευσμένοι τόσο από αυτά που είχαν ακούσει και δει όσο και από την έννοια της ελευθερίας. Έγραψαν επίσης συνθήματα σε χαρτιά, όπως εκείνα που έγραφαν οι φοιτητές στους τοίχους και στα λεωφορεία! 

Έπειτα, οι μαθητές πλησίασαν βιωματικά τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Με αφορμή τον ραδιοφωνικό σταθμό των φοιτητών, έγιναν οι ίδιοι εκφωνητές της δικής τους ραδιοφωνικής εκπομπής - αφιέρωμα στο Πολυτεχνείο και διηγήθηκαν τα γεγονότα με τα δικά τους λόγια.

Η Β' τάξη παρουσίασε δύο τραγούδια και το βίντεο που έφτιαξε στις υπόλοιπες τάξεις του σχολείου.

 

 

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

  Ο Χρίστος Γεωργούσης,εκπαιδευτικός και ποιητής, αμέσως μετά από τα γεγονότα στο Πολυτεχνείο, εκδίδει, με το ψευδώνυμο Χι Παριανός, ένα βιβλίο φόρο τιμής στους νεκρούς του Πολυτεχνείου.  Τα κείμενα που ακολουθούν είναι από εκεί.

Το αίμα σας

  Διαρκώς το γεφύρι στεριώνει να περάσουμε στην απέναντι όχθη.Με λάσπη το αίμα σας χτίζουμε κι αλύγιστο απλώνουμε σίδερο να βαδίσουμε πάνω του.Η μνήμη,βαρύ πηλοφόρι,κουβαλά την  οργή και το δάκρυ στα καινούρια μας σχέδια.

   Αυτό θα γίνει το αίμα σας.Αλυσίδα που μας δένει με το χτες και το σήμερα στο αδράχτι που τυλίγει τον πολύστροφο χρόνο.Αργαλειός να υφαίνουν οι μανάδες τον πόνο τους, πολύτιμη προίκα στις φτωχές θυγατέρες τους.

   Αυτό θα γίνει το αίμα σας. Κάρβουνο στα σπλάχνα της Γης που το ρούφηξε. Έρχονται νεογέννητα όνειρα κι ανάβουν λαμπάδες στη φλόγα του.

Σπόρος θα γίνει να πέσει στο χώμα που χέρια πικρά των πατέρων μας όργωσαν.

   Θάρθουν βροχές φθινοπώρου, πρωτοβρόχινοι άνεμοι,μέρες γλυκές αλκυόνων,μήνες θεριστές κι αλωνάρηδες και σκύβοντας 'μεις με τα δρέπανα στη σοδειά μας, το ξέρω, θα'ναι αναπαμός για τη μνήμη σας τα περίσσια δεμάτια μας.Γι' αυτό μια και θα'χετε γίνει μόρια Ήλιου, πιέζετε παρακαλώ με το φως και τη λάμψη σας.Να 'μαστε σίγουροι πως έφτασαν ως πάνω σ'εσάς οι πικρές προσευχές μας.

Επίλογος μετά τις εκλογές του 1974

 Η αλήθεια  

Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή

Θέλει νεκροί χιλιάδες να’ναι στους τροχούς

θέλει κι οι ζωντανοί να δίνουν το αίμα τους

                                             Οδ.Ελύτη

   Η αλήθεια δε θριαμβεύει μονάχη της.Χρειάζεται τους σταυροφόρους της που θα κινήσουν τη μάχη.Τους μαχητές της που θα γίνουν το προζύμι να φουσκώσει το ψωμί του κινήματος.

  Ο μούστος δε γίνεται κρασί από μόνος του.Κινητοποιούνται μυριάδες μικρόβια,δίνουν τιτάνιες μάχες για να ζήσουν, μεταμορφώντας έτσι με τον αγώνα τους το περιβάλλον τους.

   Έτσι,αδερφοί, μικρόβια εμείς της Κοινωνικής Μεταμόρφωσης δε γίνεται παρά να μας πεισμώσει το πένθος για τη τύχη των πιο τολμηρών αδερφών μας.Πέρασαν το φως τους μες απ’τις σταγόνες της βροχής κι έγιναν με το σπαθί  τους ουράνιο τόξο.

    Απ’ το ίδιο και μεις παραθύρι ατενίσαμε,αδέρφια, το απώτατο Μέλλον.Γι’ αυτό ερχόμαστε τώρα προσκυνητές της θυσίας τους με μια χούφτα γαρύφαλλα. 

17 ΝΟΕΜΒΡΗ : 40 ΧΡΟΝΙΑ

Πέρασαν 40 χρόνια από την εξέγερση του  Πολυτεχνείου . 

Κι ας λέμε ότι άλλαξαν οι καιροί .

 Πάλι τα ίδια ζητάμε, τα ίδια διεκδικούμε.

ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 Ο ποιητής Μανώλης Αναγνωστάκης το Νοέμβριο του 1973 δημοσιεύει το ποίημα : 

Φοβάμαι

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Το ποίημα του Μ.Αναγνωστάκη μετά από 40 χρόνια  παραμένει επίκαιρο.