Μία φορά και μια μέλισσα..!

        

       Βραβείο Καλύτερου Παραμυθιού έλαβε η τάξη μας, Ε' , σε διαγωνισμό δημιουργικής γραφής, χαρίζοντάς μας ιδιαίτερη χαρά και περηφάνια.

       Το παραμύθι μας, εμπνευσμένο από τον θαυμαστό κόσμο των μελισσών, δημιουργήθηκε με φαντασία, συνεργασία και ομαδικό πνεύμα. Με την υποστήριξη της δασκάλας τους, Μαρίας Αλεξίου, και της εκπ/κού Τ.Π.Ε. Γεωργίας Αλμπάνη, μέσα από τη διαδικασία της συγγραφής, τα παιδιά ανέπτυξαν τη δημιουργική τους σκέψη και τη γλωσσική τους έκφραση, βιώνοντας τη χαρά της συλλογικής προσπάθειας.

         Η διάκριση αυτή ανάμεσα σε πολλές συμμετοχές από διάφορα σχολεία των Κυκλάδων αποτελεί επιστέγασμα της επιμονής και της δημιουργικότητας των μαθητών και μαθητριών μας. Είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι για όλους!

Σε αυτόν τον σύνδεσμο μπορείτε να διαβάσετε όλο το παραμύθι και να το κατεβάσετε αν επιθυμείτε:

https://www.flipbookpdf.net/web/site/9d3f022a3069db252bf31d16c216608b447ceec3202603.pdf.html#page/12 

Τα αποτελέσματα του κορωνοϊού

Ο  κορωνοϊός  μας άλλαξε τη ζωή επειδή μας ήρθε απότομα. Όλες οι οικογένειες έτρεχαν να πάρουν μάσκες και πολύ φαγητό. Είναι ένας ιός που μεταφέρεται πολύ εύκολα, γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε τους εαυτούς μας και κυρίως τους ηλικιωμένους. Όλες οι μαμάδες έλεγαν στα παιδιά να βάζουν μάσκες.

        

 Θέλουμε να τελειώσει αυτό και  να πάμε στην παλιά μας ζωή.  

Ξαφνικά ήρθε,  και μας κατέστρεψε τις ζωές. Χάσαμε σημαντικούς ανθρώπους και αγαπημένους συγγενείς. Ήρθε και μας έκανε δύσκολη τη ζωή. Φορούσαμε μάσκα παντού. Έπρεπε να μένουμε σπίτι και να είμαστε κλειδωμένοι πριν τις 9. Μας χώρισε από τους φίλους μας και από γιαγιάδες και παππούδες. Βάζαμε αντισηπτικό συνέχεια. Ευχόμαστε να τελειώσει αυτό το μαρτύριο του  κορωνοϊού.

Για τον κορωνοϊό χρειάζονται μέτρα προστασίας. Μέσα σε αυτά είναι η απόσταση δύο μέτρων, τα  αντισηπτικά, οι μάσκες, το πλύσιμο χεριών και η απαγόρευση κυκλοφορίας.

«Όλα αυτά χρειάζονται για την ασφάλεια όλων μας»

Στην αρχή δεν φορούσαμε μάσκες, από τον Μάρτιο του 2020 μας τις έχουν κάνει υποχρεωτικές. Τώρα όπου και να πάμε σε κλειστούς και ανοιχτούς χώρους πρέπει να φοράμε μάσκα. Έχουμε κλείσει ένα χρόνο και ο κορωνοϊός δεν έχει φύγει ακόμα. Κανείς μας δεν θέλει να φοράει μάσκες γιατί δυσκολεύουν την αναπνοή.Οι μάσκες μας έχουν γίνει συνήθεια.

Ο κορωνοϊός άλλαξε τη ζωή μας και με τον καιρό τα μέτρα έγιναν πιο αυστηρά. Ένα από  τα πιο δύσκολα μέτρα ήταν η καραντίνα και η τηλεκπαίδευση. Τα μαγαζιά έκλεισαν και δεν μπορούσαμε να ψωνίσουμε, να δούμε τους φίλους μας και τους συγγενείς μας. Τελικά μείναμε σπίτι και περάσαμε πολύ δύσκολα όλον αυτό τον καιρό.

Όλη μέρα σπίτι! Όλη την μέρα παίζαμε PS4 και βαριόμασταν τρομερά πολύ. Κάθε μια από τις μέρες ήταν ίδια, κάθε μέρα είχαμε την ίδια ρουτίνα και αρχίσαμε να βαριόμαστε την ζωή μας. Ήταν ότι χειρότερο, ήταν ανυπόφορο, δηλαδή θα προτιμούσαμε να αυτοκτονήσουμε. Θέλουμε τόσο πολύ να βγούμε έξω. Άμα βγούμε έξω θα μείνουμε έξω. To be continued…

Όταν έκλεισαν τα σχολεία είχαμε προβλήματα και δεν μας άρεσε που δεν μπορούσαμε να δούμε τους φίλους και τις φίλες μας. Μας είχαν λείψει οι δάσκαλοι και οι δασκάλες μας. Ούτε μπορούσαμε να δούμε τους φίλους μας με βιντεοκλήση. Το καλό είναι όμως ότι μέχρι τώρα κανείς δεν έχει κολλήσει κορωνοϊό. Ότι έκλεισαν τα σχολεία είναι κακό για τα παιδιά, ήταν κακό για τα παιδιά γιατί δεν μάθαιναν πράγματα. 

Τώρα που άνοιξαν πιστεύουμε ότι όλα θα πάνε καλά.
Όταν ήταν κλειστά τα σχολεία κάναμε τηλεκπαίδευση με το  Webex. Το Webex είναι μια πλατφόρμα που κάνουμε διαδικτυακό μάθημα στον υπολογιστή. Την πρώτη μέρα που ξεκινήσαμε δεν μπορούσε να μπει κανένας μας γιατί στο νησί υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα διαδικτύου και τελικά δεν έκανε κανείς μάθημα. Την δεύτερη μέρα που ξεκινήσαμε, το μάθημα δεν μας άρεσε γιατί οι φίλοι μας ήταν μακριά  και τους βλέπαμε μόνο από τις κάμερες και μιλούσαμε μόνο από τα chat. Το μάθημα διαρκούσε τρεις ώρες και δέκα λεπτά και στο διάλλειμα δεν  ήταν όπως ήταν στο σχολείο. Τελικά το webex ήταν λίγο βλακεία γιατί τα μάτια μας μετά από το μάθημα μας πόναγαν αρκετά.

Επιτέλους μετά από δυο μήνες  άνοιξαν τα σχολεία. Είμαστε πολύ χαρούμενοι επειδή μπορούμε να βλέπουμε τους φίλους μας και να παίζουμε, διότι πριν δεν μπορούσαμε.

Δεν θέλουμε να ξανακλείσουν τα σχολεία και θέλουμε να είμαστε υγιείς!!!

 Θανάσης-Λευτέρης, Δάφνη-Μιχαέλα, Φαίδρα-Ζωή, Βασίλης-Γιάννης, Κωστής-Αρσέν, Παντελής-Ασημίνα, Δήμητρα-Κατερίνα. Δημήτρης-Πετρούλα, Χρήστος-Ευαγγελία

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Ο μαθητής της Ε' τάξης του σχολείου μας Νικόλας Γεροχρήστος  μας περιγράφει τις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στην Αγγλία.

" Το ότι είχα την ευκαιρία να πάω σε μία ξένη χώρα , πόσο μάλλον στην Αγγλία είναι κάτι που ποτέ δεν θα ξεχάσω. Μου έκαναν μεγάλη εντύπωση τα μουσεία που επισκέφθηκα με την οικογένειά μου και θα ήθελα να σας μιλήσω για αυτά.

Πρώτα από όλα θα μιλήσω για το μουσείο  Φυσικής Ιστορίας ‘National History’ που είχε

κυρίως σκελετούς δεινοσαύρων, διάφορα πετρώματα αλλά και μεγάλα και μικρά βαλσαμωμένα ζώα πχ έναν τεράστιο βαλσαμωμένο κροκόδειλο ή μια φάλαινα σε πραγματικό μέγεθος.

Στην συνέχεια θα μιλήσω για το μουσείο της τεχνολογίας ‘museum of science’ όπου έβλεπες ό,τι έχει να κάνει με την τεχνολογία,  όπως ένα από τα πρώτα αεροπλάνα ή μία από τις πρώτες μηχανές τρένου – τα τρένα είναι πολύ δημοφιλή και αγαπητά στην Αγγλία -  μέχρι και ένα πύραυλο από διαστημόπλοιο αλλά και την πρώτη αποστολή του ανθρώπου στο φεγγάρι!

Προσωπικά, το αγαπημένο μου ήτανε μία αίθουσα που είχε μινιατούρες με αεροπλάνα,

καράβια, τρένα κ.α.

Στο τέλος θα σας πω για το Βρετανικό Αρχαιολογικό Μουσείο ‘British archeological museum.

Το κυριότερο είναι το πόσα πολλά ελληνικά εκθέματα  είχε όπως την Καρυάτιδα που λείπει από το δικό μας Μουσείο της Ακρόπολης, μελανόμορφα και ερυθρόμορφα αγγεία και άλλα. Μάλιστα είδα και ένα αγγείο που είχε στο περσινό βιβλίο της Ιστορίας.

 

Αυτά είχα να σας πω για το καταπληκτικό ταξίδι μου στο Λονδίνο.

Εύχομαι όλοι να καταφέρουν να κάνουν ένα ταξίδι σε οποιαδήποτε ξένη χώρα". 

                                                                                                                        Νικόλας Γεροχρήστος 

Η γιαγιά μου

  Εγώ αγαπώ πολύ τη γιαγιά μου.Μένει εδώ,  στο χωριό που ζω κι εγώ.Τη βλέπω συχνά όταν δεν έχω σχολείο.Το όνομά της είναι Στέλλα.
  Τα αισθήματά μου είναι πολλά, γιατί όταν είμαι κοντά της νιώθω ότι φεύγουν όλα τα κακά πράγματα που έχω στο μυαλό μου.
 Η γιαγιά μου έχει χρυσή καρδιά, ζεστό μυαλό, γλυκιά ψυχή και όμορφο χαμόγελο.Μαζί της παίζω πολύ και με κάνει χαρούμενη. Η γιαγιά μου έχει μικρές γάτες και μου αρέσει να παίζω πολύ μαζί τους.
 Θα ήθελα να βλέπω κάθε μέρα τη γιαγιά μου, αλλά δυστυχώς έχω σχολείο.Περιμένω με ανυπομονησία το Σαββατοκύριακο για να τη δω.
                                                                                           Γεωργία Παντελαίου



Τη γιαγιά μου την αγαπώ πάρα πολύ.Μένει στη Λαγκάδα της Πάρου και είναι αρκετά μακριά από το δικό μου σπίτι . Τη λένε Κωνσταντίνα και μοιάζει σε μένα.Έχει ζεστό χαμόγελο, ζωντανό μυαλό, κάνει συνέχεια αστεία και πάντα μου λέει παραμύθια από το μυαλό της, που τις περισσότερες φορές είναι πάρα πολύ αστεία. Πολλές φορές όταν λέμε μια φράση, η γιαγιά μου βγάζει ποιηματάκια.
  Όταν πηγαίνω εκεί, δηλαδή μέρα παρά μέρα, πάμε και ταΐζουμε τα ζώα.Εμένα μου αρέσει όταν ταΐζουμε δυο κατσικάκια με το μπιμπερό και όταν πάμε στις αγελάδες μας.Εκείνη δεν έχει κάτι που να της αρέσει πάρα πολύ , επειδή αυτό το κάνει πάρα πολλά χρόνια.
  Η γιαγιά μου έχει πλάκα όταν έχουν διαφωνίες με τον παππού μου, γιατί είναι σα να παίζουν θέατρο.Γι' αυτό εγώ, οι γονείς μου και ο αδερφός μου , όταν τους βλέπουμε   ρίχνουμε το γέλιο τη μας.
                                                                                                                           Γεωργία Κρητικού
                                                                                                                                
 
Εγώ είμαι πολύ δεμένη με τη γιαγιά μου. Η γιαγιά μου έχει ζεστή ψυχή και κοφτερό μυαλό. Η γιαγιά μου είναι πολύ καλή με τα παιδιά. Η γιαγιά μου μένει έξω από τον Κώστο.Της γιαγιάς μου της αρέσει πολύ να πλέκει και κάποιες φορές μου φτιάχνει όμορφες μπλούζες, πουλόβερ και κασκόλ με φούντες. Μάλιστα μου έμαθε να φτιάχνω και φούντες. Αυτή είναι η γιαγιά μου και την αγαπώ.
                                                               Ανδριάννα Ρούσσου

Εγώ αγαπάω πολύ τη γιαγιά μου γιατί είναι καλή. Μένει στην Αθήνα, στα Κάτω Πετράλωνα.Μου λείπει πολύ.Την λένε Κυριακή. Της αρέσει πολύ να είναι κοντά μας. Είναι ψηλή, με καστανά μαλλιά.Μου αρέσουν πολύ τα φαγητά της.Μου αρέσει να παίζω μαζί της. Πάνω απ' όλα,  θέλω πολύ να έρθει στην Πάρο.
                              Νεκταρία Κανταράκια Σιφναίου